Even een andere rol….

IMG_5408

Momenteel zit ik, toch enigszins gespannen, aan de keukentafel. En jawel hoor onze dochter ligt in haar bedje te slapen… De afgelopen nachten heeft ze al doorgeslapen en deze avond voor het eerst ligt ze in haar bedje te slapen voordat ze over een uurtje de laatste fles van vandaag krijgt. Ondanks dat ik me een stuk beter voel, heb ik nog wel veel spanning in mijn lijf. Ik zit bijna te wachten totdat ze wakker wordt…. ik probeer de gedachte: ‘ze slaapt nu lekker, zal je zien dat ze vannacht veel wakker is’, te verbreken! Of gedachten zoals: ‘zal je zien, dat ze zo de fles niet goed leegdrinkt en ze vannacht weer wakker wordt omdat ze honger heeft…’ Ik probeer mezelf streng toe te spreken. Ik ben gewoon gespannen, ik wil gewoon een goede nacht maken.. want…. morgen ben ik naast moeder, weer even zangeres en bondgenoot van Op en Top vrouw. Voor het eerst sinds Saar geboren is, ga ik een hele dag.. (EEN HELE DAG), zonder haar op stap…. Bezig voor onze cd. De cd van Op en Top vrouw! Even een andere rol….

De meeste vrouwen gaan na 10 of 12 weken pas weer aan het werk. Maar mijn eerste werkdag is morgen. Saar is dan nog net geen 6 weken oud. En om heel eerlijk te zijn, kijk ik er enorm naar uit. Even lekker iets anders dan de hele dag in de weer met flesjes, luiers en wasgoed.

Afgelopen maandag was ik bij de huisarts. Op aanraden van het consultatiebureau en de verloskundige, toch even mijn zorgen, angsten en spanningen bekend gemaakt bij de huisarts. Het was een fijn gesprek. Een gesprek waar naar voren kwam dat ik het eigenlijk best goed deed. Dat heel veel vrouwen zich verloren voelen de eerste weken. En dat je niet een slechte moeder bent als je er naar uitkijkt om lekker even je eigen ding te doen. Sterker nog, het werd mij sterk geadviseerd om mijn eigen ding te doen. Om naast de nieuwe rol als moeder, ook de rol als zangeres weer op te pakken. De huisarts vertelde dat ook zij er naar uit keek om weer lekker aan het werk te gaan. En dat ze daardoor de momenten dat ze thuis is, ook meer kan genieten. Dat gaf mij een goed gevoel… maar denken andere er ook zo over?

Hier daar gaan we weer… Toch weer bezig met wat andere er van denken. Nou ladies… ik ga morgen een dag zonder mij prachtige dochter op stap en ik kijk er enorm naar uit. Even lekker met Gezina en Christien optrekken. Lekker dromen en plannen maken voor onze cd en lekker uitgebreid lunchen, zonder dat je ook druk bent met je baby. En ja ik kijk er ook naar uit om daarna heerlijk met Saar te knuffelen en te spelen!

Maar goed.. de spanning. Dat is dus echt een ding waar ik mee aan de slag moet. Lekker opzoek naar ontspanning met Saar (dus als jullie tips hebben, let me know). En ook momenten vinden dat ik zelf lekker kan ontspannen. En dat zonder schuldgevoel. Het wordt nu praktisch en gemakkelijker, want we zijn inmiddels helemaal over op de fles. En dames.. vanavond drink ik daar een wijntje op! Wat is dat een goede keuze geweest voor ons. Saar vindt het heerlijk, wij vinden het heerlijk. Het biedt ons de vrijheid en structuur die we zochten. Nu nog de rust 😉 Maar dat ligt geheel aan mij.. want het mooie van de fles is dat ook de man het kan geven. En ook al twijfel ik geen moment aan Joel… toch doe ik alle flesjes liever zelf.. tja daar schiet je dan geen reet me op natuurlijk…

Loslaten is een volgende stap… Morgen gaat dat al beginnen.. dan maakt mijn schoonzusje de flesjes en zorgt ze voor Saar en gaan ze samen spelen en knuffelen.. Toch wel even gek als ik er zo over na denk… Ga haar toch wel eventjes missen denk ik… na dat ik morgen ochtend 16 keer de luiertas gecheckt heb 😉 Nou dat geeft me ook een goed gevoel. Nu snel een wijntje drinken, voor onze dochter weer de fles wil…. (en daar staat weer het woord snel… want met een baby lijkt alles gehaast te moeten… maar ook dat zal wel mijn gevoel zijn… onthaasten.. misschien gaat daar mijn volgende blog wel over;) )

Liefs Barbara

PS: ik heb een aantal nieuwe ‘tabbladen’ aangemaakt op de site. Daar wil ik de komende tijd lekker wat praktische dingen met jullie delen. Aangezien ik inmiddels 20 boeken heb aangeschaft, dol ben op zelf dingen maken en al uitkijk naar de tijd dat ik mag experimenteren met babyhapjes, dacht ik dat soort dingen wel leuk zou zijn om met jullie te delen 😉 Dus houdt de blog lekker in de gaten 🙂

 

Advertenties

Ups en Downs – week 5

Inmiddels zitten we alweer in week 5 met Saar. Saar doet het goed, mama soms iets minder. Momenteel zit ik in mijn nieuwe schommelstoel (waar ik echt nog even wat fijne kussens voor moet kopen) en is Saar bij oma. Even een middagje zonder Saar. Er zijn vast moeders die het vreselijk vinden om hun kinderen weg te brengen, ergens hoop ik dat ik dat ook nog krijg. Maar nu vind ik het wel even lekker. Even een momentje voor mezelf. Want zoals als velen van jullie tegen mij zeggen: ‘goed zorgen voor jezelf, is goed zorgen voor je baby’. Maar hoe doe ik dat??

Laat ik jullie als eerst bedanken voor de vele lieve en bemoedigende reacties. Ondanks dat ik me best wel alleen voel, weet ik dat ik niet de enige ben die deze ‘kraamtijd’ een lastige tijd vind. Ik heb van jullie veel tips en trics gekregen en daar ben ik erg blij mee! Op aanraden van jullie ben ik het boek:’de tevreden baby’ aan het lezen. Structuur en regelmaat staat voorop bij Gina ( de schrijfster van dit boek). Heel veel dingen vind ik erg logisch. Bijvoorbeeld de verdeling van de hoeveelheden per voeding. S ochtends en voor de nacht het meest. En dat werkt. Saar heeft afgelopen nacht doorgeslapen. Super fijn. Ook zijn er dingen die ik erg lastig vind. Het boek heeft het ook over bepaalde tijden dat Saar echt in haar eigen bedje moet slapen. Vanmorgen heb ik het dapper geprobeerd. Van 9 tot 10 moest ze dan in haar eigen bedje liggen. Het leek goed te gaan. Ik had keurig naar Gina geluisterd en de kamer donker gemaakt en haar in bedje gelegd. Ik zat stilletjes in het donker de was op te vouwen. Zo geluidloos mogelijk natuurlijk. Maar helemaal bij haar weg lopen durfde ik niet. De eerste tien minuten protesteerde ze een beetje. Ik vond het ontzettend knap van mezelf dat ik niet naar haar toe ben gegaan. Maar nog geen tien minuten later zette ze het op een krijsen. Dit was geen huilen meer, maar echt krijsen. Ik heb eerst nog dapper 2 minuten de was opgeruimd en toen kon ik niet meer. Ik heb haar eruit gehaald en ze heeft heerlijk bij mij in de draagzak verder geslapen. Gefaald? misschien… maar goed morgen proberen we het weer. Ik heb wel daardoor resoluut besloten dat ik misschien niet van mijn kind kan eisen dat ze meteen volgens het boekje eet, slaapt en poept. Het volgende slaapje heeft ze dan ook lekker bij mij gedaan.

Het huilen van Saar lijkt deze week meer op krijsen. Waar ze eerst nog een lief huiltje deed als het haar niet zinde, zet ze het nu op het schreeuwen en ben ik soms ten einde raad. Ik merk dat ze heel graag bij mij wilt zijn en dat ik haar een groot deel van de dag in de draagzak bij me draag. Zo kan ik nog wat doen en slaapt zij lekker. Natuurlijk niet de hele dag, want s middags ‘moet’ ze van Gina 2 uur wakker zijn.. Hoe doe ik dat nou weer… na drie kwartier ben ik mijn eigen dansjes en deuntjes op de piano zat… en dan moet ik nog een uur en een kwartier. Ik heb gisteren maar meteen een babygym besteld. Een mooie houten natuurlijk.. maar wel met gekleurde speeltjes eraan… (voor degene die mij kent, ik heb een hekel aan felle kleuren). Natuurlijk heb ik ook een set speeltjes in het zwart/wit er bij besteld;)

Na driekwartier rare dansjes heb ik haar toch maar in de kinderwagen gelegd. Daar heeft ze lekker rond gekeken en op haar speentje gesabbeld. De twee uur heeft ze niet vol gehouden, nadat ze weer heel hard begon te huilen, ging ik weer om en heb ik haar in de draagzak gestopt.

Dan na de 5 uur voeding, is het volgens Gina een goed idee om je kind in bad te doen. Ehm hoe zie ik eruit? Als super-woman… Ten eerste ben ik helemaal doodop tegen 5 uur. Mijn man is pas een uur later thuis… hoe doe ik dat? Gisteren heb ik me er niet aan gewaagd.. vandaag misschien maar eens proberen. Misschien kan ik dan zo (omdat Saar er nu even niet is), het badje klaar zetten en zodra ik straks thuis ben haar een deel van de voeding geven en haar in badje doen… misschien… misschien ook niet.

Begrijp me niet verkeerd. Ik vind het een goed boek. Maar ik wil gewoon alles in 1 keer goed doen… en dat gaat natuurlijk niet. Misschien moet ik de doelen van dit boek verspreiden over de komende weken. Dat ze al doorsliep is een dikke win. Morgen probeer ik het ochtend slaapje gewoon nog een keer. En misschien durf ik dan wel even te rommelen op de studeerkamer (die zit naast de kamer waar Saar slaapt). Helemaal naar beneden gaat me nog te ver.

Maar goed, dat ontspannen…. ik merk dat ik van dat hysterische huilen erg gespannen word. Gisteravond verloor ik helemaal mijn geduld. We gingen nog even met haar wandelen. Het begon goed, vervolgens heeft ze 20 minuten heel hard gehuild. Ik snapte er niks van. ‘normaal’ slaapt ze meteen in de kinderwagen. Nu niet… ik merkte dat ik me steeds meer afsloot van mijn gevoelens tijdens dat wandelingetje. Ik heb zelfs nog een keer geroepen: ‘toe maar.. ga nog maar harder krijsen’…. Niet erg vriendelijk.. maar poe ik kon niet meer. Ik was zo moe van de dag… Hoe ga je hier dan goed mee om. Thuis heb ik weer vreselijk gehuild en was ik het liefst in de auto gestapt en gevlucht… maar goed… dat is geen optie.

Op zo’n moment voel ik me schuldig. We hebben een prachtige meid. Ze doet het heel goed. Ze is geen huilbaby of een baby die heel veel extra zorg nodig heeft. Ook slaap ze s nachts goed. Ik heb zoveel respect voor moeders met baby’s die om wat voor reden dan ook, extra zorg nodig hebben. Of die niet goed slapen s nachts. Ook applaudisseer ik voor de alleenstaande moeders. Wat zijn jullie sterk en dapper! Ook wil ik de vrouwen absoluut niet voorbij lopen met een kinderwens. Misschien denken jullie wel: je moest eens weten hoe graag wij een kindje willen en jij zit hier een beetje te zeuren. Het spijt me, ik wil jullie absoluut niet verdriet doen. Of ondankbaar overkomen. Mijn man en ik zijn heel erg dankbaar voor dit wonder. Maar hoe dankbaar ik ook ben (en daar probeer ik me heel bewust van te zijn), het neemt de strijd niet weg die het hebben van een jonge baby met zich meebrengt. Noem het de hormonen, de vermoeidheid of de negatieve gedachten. Ik voel me aan het eind van de dag gesloopt. En met lichte paniek denk ik dan: ‘als ze vannacht maar goed slaapt, want ik kan niet meer’…. Mijn moeder zegt dan: ‘Men lijdt het meest, door het lijden dat hij vreest’… nou die zin kan ik wel op mijn arm tatoeëren… Maar hoe voorkom je dat vrezen nou weer?

Liefs Barbara

Bevalling en Kraamtijd zonder schone schijn….

Niet te geloven….. in de vorige post vertelde ik dat ik zwanger was. Dat is al weer een hele tijd geleden. Inmiddels is onze prachtige Saar alweer 4 weken oud. En wat is ze mooi. Ze kan al zo helder uit haar oogjes kijken.. zo mooi!

De zwangerschap is buiten verwachting goed verlopen. Niet last van te veel kwaaltjes, zelf nog ons nieuwe huis geschuurd en geverfd bij 30 weken zwanger en ook heb ik (op drie dagen na) gewoon kunnen werken tot mijn verlof. In mijn verlof heb ik genoten van het mooie weer, heb ik nog een dag door Loods5 gejokt met moeder en zus (die dag daarna kon ik alleen maar bankhangen, maar oké) en heb ik allerlei mooie dingen geknutseld voor de babykamer. Natuurlijk hebben we in deze tijd de beruchte 100 enveloppen voorzien van adressen (met mooie stempels) en de laatste spullen aangeschaft voor de komst van onze dochter. En oh wat heb ik afgeteld. Ik kon niet wachten. Ja ik was ook klaar met het zwanger zijn.. maar dat mooie kamertje was toe aan een nieuwe bewoonster…. Het bevallingsbad stond klaar … laat die bevalling maar beginnen!

En toen gebeurde het gene wat ik absoluut niet wilde…. op 11 mei braken mijn vliezen..Je ziet het altijd in films, maar in de werkelijkheid gebeurt dat maar bij 10 % van de bevallingen. De weeën kwamen niet meteen op gang, dus wachtte we nog even met de verloskundige bellen. Rond 11 uur hebben we toch gebeld. De weeën waren nog niet echt op gang, dus konden we lekker gaan slapen en moesten we bellen als ze regelmatiger kwamen. Die nacht lag ik aan mijn telefoon gekluisterd, elke keer als er een wee kwam drukte ik de timer op mijn telefoon in.  Als ik de weeën kon dwingen om sneller te komen, deed ik dat. Want ergens in mijn achterhoofd wist ik dat als ik niet binnen 24 uur zou bevallen…. ik naar het ziekenhuis moest. En als ik iets niet wilde… was het dat….

Je raad het al.. na 24 uur (waarvan 20 uur weeën) had ik wel geteld 1 cm ontsluiting. Dus dat gebeurde wat ik absoluut niet wilde. Ik moest naar het ziekenhuis. Tussen de weeën door, heb ik de ziekenhuiskoffer opnieuw gepakt. Aangekomen in het ziekenhuis viel ik van de ene teleurstelling naar de anderen. Wegens infectiegevaar gingen ze de bevalling meer op gang helpen. Dus jahoor er moest een ballonnetje geplaatst worden. Daarnaast werd mij medegedeeld dat ik, als ik bevallen was, nog 24 uur ter observatie moest blijven. Oh ik heb zo hard gehuild. Ik vond het zo oneerlijk. Van te voren was ik zo relaxt. Wij als vrouwen zijn gemaakt om te kunnen bevallen. Ik wist hoe ik pijn moest managen en ik had vertrouwen in mijn lichaam. Alles had ik zo mooi bedacht. Ik zou thuis bevallen, in bad. Alles zou goed gaan en natuurlijk. Maar eenmaal in het ziekenhuis gebeurde alles wat onnatuurlijk maar mogelijk was. De ballon zorgde voor twee centimeter meer ontsluiting. (weer een nacht verder) De volgende ochtend (het is inmiddels zondag) werd ik aan de wee-opwekkers gekoppeld. Binnen een paar uur had ik weer 3 centimeter erbij. Maar ik kon niet meer… ik was uitgeput na twee nachten niet slapen. Ik kon de weeën niet goed opvangen. Tegen mijn eigen principes in, heb ik gesmeekt voor een ruggenprik. (weer iets wat ik van te voren absoluut niet wilde). Nadat ik er klaar voor zat de prikmevrouw werd opgeroepen voor een spoedgeval, verloor ik alle hoop dat het ooit goed zou komen. Gelukkig kwam ze weer terug. Ik kon haar wel zoenen. Inmiddels had ik verloskundige nummer 5 aan mijn bed staan… zei overtuigde mij ervan dat ik bij haar ging bevallen. Het eerste wat ze deed, toen de ruggenprik werkte, was de wee-opwekkers niet verhogen.. ik moest slapen van haar. 2 Uur even lekker slapen, een beetje op kracht komen….

Na die twee uur werden de wee- opwekkers flink opgekrikt. Om de twee uur kwam de verloskundige vol goede moed kijken of het al tijd was om te persen. 6 uur later was het eindelijk zover. Na 56 minuten persen was ze er dan. Ze was zo mooi, ik voelde me ontzettend gelukkig. Dit duurde niet al te lang, toen sloeg de vermoeidheid toe. Natuurlijk waren we dankbaar… maar ik was zo moe. De volgende dag zou ik wel genieten, nu wilde ik slapen. Maar goed voor dat dat kon, moest er van alles. En 4 uur na de bevalling kon ik eindelijk even slapen. Nee ik was niet zo als andere moeders die die nacht vol liefde naar hun kindje staarde en niet sliepen… nee ik kon de verpleegkundige wel wegkijken.. ik wilde alleen maar slapen….

Nog geen 3 uur later moest ik haar alweer aanleggen…. vanwege de ruggenprik kon ik verder niet veel anders dan in bed liggen… ik vond het niet erg. Alles werd me aangereikt en Joel moest de luiers verschonen en haar aankleden. Die ochtend werd Saar gekeurd en bekeken en door de kinderarts werd er besloten dat we s avonds naar huis mochten. Daar keek ik naar uit. Lekker naar huis…

Daar loop je dan met een kind… dat was even gek. Eenmaal thuis werden we ontvangen door broers en zussen. We hebben genoten van het welkom en de fijne opstart met de kraamzorg. Hoe ik nog op de been was, weet ik eigenlijk niet. De eerste nacht vond ik erg spannend… om de zoveel uur aanleggen.. en dan zou de volgende ochtend de kraamzorg er zijn.. zou ze leuk zijn… zou ze bij ons passen?

Ja hoor dat  deed ze. Onze kraamhulp was fantastisch. Wat hebben we van haar genoten. Ze kon haarfijn aanvoelen wat we nodig hadden. Ze was gezellig, gedreven en allert op mijn gemoedstoestand. Slapen deden we vooral overdag, ( ’s nachts wat minder), we genoten, we hadden weinig visite … alles leek goed te gaan…

Joel was gelukkig twee weken vrij. Dit was erg fijn, ook vanwege de bijverschijnselen van de ruggenprik. Want ja hoor ik had ze bijna allemaal. Ik had weinig kracht in mijn benen, veel hoofdpijn, last van mijn rug en geen gevoel in mijn buik. Veel zorg van Saar kwam op Joel terecht. We vonden het spannend om verder te gaan zonder de kraamhulp, maar we waren er ook klaar voor….

Helaas ging het allemaal anders, zondag toen de kraamhulp net weg was ging ik me niet lekker voelen… S avonds had ik 40 graden koorts… borstontsteking.. Dat meen je toch niet! Man wat heb ik me ziek gevoeld… meteen aan de antibiotica… fijn om snel te herstellen, maar Saar had er veel last van. Ook ik vond het zwaar. Ik mocht 2 uur voor het nemen van een tablet en een uur na het nemen van de tablet niks eten. En dat 3 maal daags. Ik was zo gammel… helemaal naast het geven van de borstvoeding.

Even waren we bang dat Saar een koemelk-allergie had. Gelukkig was dit niet zo. Ze had gewoon heel veel last van de antibiotica. Een week verder, was de antibiotica gestopt en ging Joel weer aan het werk. Mijn ouders parkeerde de vouwwagen op een camping in de buurt en ik was er klaar voor om me beter te voelen. Lichamelijk was dat ook zeker zo… maar mentaal.. man een baby is niet niks.

Ik wil voorop stellen dat we super blij zijn met Saar. We zijn dankbaar dat we gezegend zijn met een prachtige dochter. En dankbaarheid en het wonder van het ontvangen van een kindje is wat me op de been houdt. Maar verder was de rosé wolk ver te zoeken. Nee gemakkelijk is het zeker niet. De borstvoeding valt me zwaar…. (lees daar ga ik bijna aan onderdoor), mijn perfectionisme maakt me overbezorgd. Dat je leven opeens draait om een baby, moet ik erg aan wennen. Loslaten en overgeven zijn twee begrippen die niet in mijn zijn zitten. Ik houd van controle en structuur… na een paar dagen strijden, moest ik toegeven aan dat het niet goed ging… negatieve gedachten, twijfels, frustratie, boosheid, onzekerheid… alles kwam langs.. en nog steeds. De dagen bestaan uit ups (gelukkig!), maar ook veel downs. Er zijn momentel dat ik me verdoofd voel en dan schiet ik in de overlevingsstand. Ik krijg ontzettende kriebels als ik lees over moeders die niet hun kind aan de kraamvisite willen geven, want dan voelen ze zich jaloers. Of moeders die hun kind niet even willen weg brengen. Ook alle artikelen over hoeveel beter borstvoeding is, komen me de neus uit. Het zorgt ervoor dat ik me een waardeloze moeder voel. Ja de borstvoeding lukt, maar ik vind het vreselijk. Het hechten (Wat dan plaats zou moeten vinden) is bij mij meer het onthechten. Nadat ik afgelopen dinsdag mijn dieptepunt had bereikt, hebben we Saar even een middagje naar mijn schoonmoeder gebracht. Ik vond het heerlijk. Even op adem komen en plannen maken hoe nu verder. Want er moest iets gebeuren.

Nu een paar dagen verder, zijn we de borstvoeding sneller aan het afbouwen. Even krijg ik weer een brok in mijn keel als ik op de nieuw gekochte kunstvoeding lees, dat borstvoeding het beste is voor je kind. Nog net niet gooi ik het pak in de vijver. Ik probeer me er niet schuldig over te voelen. Goed zorgen voor mezelf, is goed zorgen voor Saar. Ook hebben we met mijn schoonmoeder afgesproken dat ze een dag in week een middagje op Saar past. Het lijkt me heerlijk.. maar hoort dat wel zo.. hoor ik dat niet vreselijk te vinden… Nee ik ben geen rosé wolk moeder.. ik moet leren dat me dat niet een slechte moeder maakt. Nu ik er open over praat, hoor ik van veel meer moeders dat ze de eerste 6 week ontzettend spannend vonden en zwaar… waarom zijn we daar niet wat meer open over? Ik dacht echt dat ik de enige was… dat ik niet van Saar hield… dat ik niet een geboren moeder was… Maar gelukkig zegt dat niks over mijn moederschap. Ik ben dol op mijn dochter… en ja soms zie ik het ook niet meer zitten en wil ik het liefst vluchten en kost het me enorm veel energie om positief te blijven… En dat terwijl we een top meisje hebben. Ze drinkt, slaapt en poept fantastisch…. ook begint ze met lachen en kan ze haar hoofdje al heel goed optillen…

Maar we moeten verder. Morgen is er weer een dag. Dankbaarheid is iets waar ik me aan vast probeer te houden. Elke dag even een aantal mooie punten opschrijven helpt. Daarnaast heb ik hulp gevraagd bij het consultatie bureau en de verloskundige. Ook de steun van lieve vriendinnen, familie en mijn fantastische man is iets om dankbaar voor te zijn! Ik heb geloof in dat het beter wordt.

Sorry voor dit ontzettende lange verhaal, ik ben te moe om het nog na te lezen voor eventuele fouten… maar ik wilde dit met jullie delen.

Liefs Barbara

Met z’n viertjes op het podium

 

IMG_3289

Een hele goede middag op deze heerlijke zaterdagmiddag… Wij genieten er extra van vandaag… want tot de kerst is dit onze laatste vrije zaterdagmiddag… Volgende week hebben nog 1 maal de show ‘Tijd’ en daarna beginnen we met onze kersttour. Een compleet nieuwe show… en ja jullie lezen het goed… we staan er niet met zn drietjes… maar met zn vieren(plus band)! Ons vierde lid kan nog niet hardop meezingen, maar wiegt lekker mee met moeder….

Zelf vind ik het heel bijzonder om in deze tijd zwanger te zijn. Misschien zijn het de hormonen, maar het maakt kerst intenser. Het idee dat 2000 jaar geleden een meisje, van waarschijnlijk heel wat jaartjes jonger dan ik, zwanger was van Jezus. Het is bijzonder om te ervaren hoe snel je al van je kleintje gaat houden, terwijl je nog helemaal geen kennis hebt gemaakt. Dat zal bij Maria niet anders zijn geweest.

Daarnaast besef ik me ook dat het niet vanzelfsprekend is om zwanger te mogen zijn. Tijdens de kerstshow sta ik op het podium met een dikke toeter. Maar ik weet dat er vrouwen in de zaal zullen zitten die dat confronterend vinden. En dat begrijp ik. Het maakt me intens verdrietig dat er vrouwen zijn met het verlangen om zwanger te mogen worden, waarbij het niet lukt. Vrouwen die al jaren worstelen met de vraag: ‘Waarom Heer?’. Mooie woorden als: ‘ik zal voor je bidden’ en ‘de hemel weet het’, komen je misschien wel de strot uit. Kerst is een periode van licht en vreugde… en jij hebt vragen en het voelt alsof je in het donker zit. Ik wil tegen jullie prachtige vrouwen zeggen: Je bent niet alleen! Zijn liefde voor jou in onvoorwaardelijk. Hij houdt ook van je gebalde vuisten en Hij huilt met je mee….

In onze nieuwe show zullen we de tijd nemen, om naast alle typische kersttaferelen (kerstdiner, je schoonmoeder die op bezoek komt, stress rondom de feestdagen), juist ook aandacht te besteden aan de vrouwen die kerst een lastige periode vinden. Ook juist tegen jullie willen we zeggen: wij zien jou ook!

In de show zit ook een boel humor (wij hebben zelf heel veel lol gehad met het schrijven van de show…. ik hoop dat jullie het net zo leuk vinden…). Je ontkomt niet aan de cliché onderwerpen. Elke keer weer de stress van het kerstdiner.. (waarom!! doen we onszelf dat toch elk jaar weer aan), familie stress (vooral die van de schone kant). Je man die boodschappen doet en de helft vergeet… je kent het wel.. Daarnaast is er ook tijd om heerlijke kerstliederen met elkaar te zingen en kwamen we er achter dat heel veel woorden rondom de feestdagen met een F of een V beginnen….

Kortom: ik geloof dat er iets voor jou bij zit! Dus heb je nog geen kaartje…. bestel m snel op: opentopvrouw.nl. We zijn ontzettend gezegend met heel veel vrouwen die al een kaartje besteld hebben. En een aantal shows zijn ook al bijna vol. (Zwolle is zelfs al uitverkocht) Dus wees er snel bij!

Verder zal ik jullie proberen wat vaker mee te nemen achter de schermen. Dan zie je eens hoeveel er al gelachen en gehuild wordt voor de shows…

De laatste show kwam er een vrouw naar mij toe en die zei: ‘Maak je borst maar nat, want als dat kleintje op zijn/haar moeder lijkt…’

Nou daar doen we het dan maar mee 😉

Liefs Barbara

 

Help! Ik heb het zo druk… ik heb namelijk vakantie!

Quote-Mindful-Monday-ELISE-27042015

Oh hey! Dat is lang geleden… tja ik ben ook zo druk geweest… je kent het wel.. de laatste weken voor de vakantie.. Hoe goed je ook in het voren werkt, op het laatst heb je het altijd het drukst… maar weet je… ik heb bijna vakantie… en dan…. ben ik nog veel en veel drukker….Ehm juist ja.

Misschien ken je het, dat je in de weken naar de vakantie toe al druk bent met het volplannen van je vakantie. Je hebt die en die al maanden niet gezien, oh en je hebt eindelijk tijd om dat boek te lezen. En je wilt ook meer tijd nemen om te sporten en gezond te koken. Natuurlijk ga je ook drie week op vakantie. Daar moet alles voor gepakt worden en er staat al maanden in de planning om de zolder op te ruimen… en ja hoor dat komt ook op je ‘to do list’ voor in de vakantie…

Ik heb twee dingen ontdekt… 1 ik ben altijd heel druk in de vakantie met alles wat ik op mijn to do list heb gezet… en 2 ik ben eigenlijk als ik werk veel productiever. Ook productiever met de dingen die niet met mijn werk te maken hebben.

Ik zal het even uitleggen. Als ik op mijn vrije dag productief wil zijn, moet ik vroeg opstaan en meteen beginnen. Als ik ook maar iets langer in bed blijf liggen, loop ik de hele dag achter de feiten aan. En kijk ik niet 1 serie tijdens mijn pauze maar zo 3 of 4 (of meer). Maar als ik werk sta ik op met mijn man. Of ik nou om 09:00 uur moet beginnen of om 11.15 uur. Ik sta om 06:45 uur op (oke ik geef toe, soms snooze ik). Ik houd dan lekker stille tijd, lees, bereid me voor op school. Doe de afwas van gisteren, draai nog even een wasje en vol energie ga ik naar mijn werk. Als ik terug kom van mijn werk ben ik moe, maar voldaan. Dan kijk ik vaak een serie, lees een boek of schrijf verder aan mijn eigen boek terwijl ik koffie drink. Ik regel het eten, dek de tafel, ontvang mijn man, was af en draai nog een ander wasje en heb vaak ook nog energie om te sporten (dat doe ik sporadisch), liedjes te schrijven, te werken aan mijn boek of even een wandelingetje te maken….

Hoe kan het toch, dat ik op één of andere manier van mezelf verwacht dat ik van alles ‘moet’ in de vakantie, maar zelden tot nooit al mijn doelen haal. Terwijl als ik éénmaal in de ‘werkflow’ zit, ik ontzettend productief ben? En waar is die flow gebleven tijdens je vakantie?

Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik houd van ‘to do’ lijstjes. Ook in mijn vakantie. Ik vind het heerlijk om dingen door te strepen. Ik geef hierbij eerlijk toe dat ik soms iets opschrijf wat ik al gedaan heb, zodat ik het alsnog kan doorstrepen… Waarom haal ik toch zoveel voldoening uit mijn ‘to do’ lijstjes? Ik hoop niet dat je op een antwoord wacht, want ik weet het eerlijk gezegd niet. Een goede balans vinden tussen dingen doen die handig zijn om te doen, omdat je er verder niet veel tijd voor hebt, maar ook het loslaten van je ‘to do’s’ is een steeds terugkerende struggel….Ken je dat?

Ergens houd ik ook van functionele vakanties…. en dat zijn twee gekke woorden in 1 zin. Mijn man en ik zijn dan ook totaal verschillend. Ik stel altijd doelen voor mijn vakanties. Ik heb vaak een aantal boeken die ik gelezen wil hebben, steden die ik wil bezoeken, een lijstje met mensen waarmee ik wil afspreken en voor deze vakantie heb ik als doel gesteld dat ik mijn boek af wil maken. Met Op en Top Vrouw gaan we een nieuwe show schrijven voor kerst. En natuurlijk staan nieuwe liedjes schrijven op mijn to do list. (yeah kerstliedjes schrijven in de zomer 😉 ) Joël heeft 1 doel. Leven met de dag, niet te veel plannen en gewoon lekker genieten (of zijn dat drie doelen)…. Tja denk ik dan… en dan is de vakantie voorbij en dan hebben we nog steeds niet de zolder opgeruimd…

Ik heb geen antwoorden en ik merk dat ik een soort van zelfreflectie schrijf. Terwijl ik dit schrijf ontdek ik dingen over mezelf… best leuk eigenlijk… maar goed ik dwaal af… O ja, ik heb geen antwoorden maar wel een tip. In plaats van elke dag ‘to do’ lijstjes maken, heb ik deze vakantie een soort van ‘possible to do’s ‘ database. Die zolder die wil ik graag opruimen… maar dat is echt iets voor een regenachtige dag… dus als het een dagje regent kan ik dat doen (of niet). Een soort van ‘anti verveel’ database, zeg maar. Ik heb een stapel boeken die ik kan lezen, ik heb een heel tof studieboek gekocht die ik door kan werken, ook heb ik nieuwe tijdschriften en een nieuw kookboek gekocht. Ik weet van mezelf dat ik in de vakantie altijd meer ruimte in mijn hoofd heb om te schrijven. Dus dat schrijven, of het nou mijn boek, liedjes of blozen is, dat komt ook wel goed. En soms werk je ook gewoon goed met een deadline.. althans ik wel… dus ik heb twee vriendinnen beloofd dat ze mijn boek mogen lezen als die af is… hopelijk is dat aan het eind van de vakantie… maar wie weet… wie weet verzin ik wel wat anders om te doen….

Help ik reed bijna mijn schoonmoeder aan….

IMG_1532

Zo Zo… het is even stil geweest, maar hier ben ik weer! De eerste show is al lang afgelopen en we hebben morgen onze derde uitvoering van show 2! En wat een te gekke reacties hebben we gekregen de eerste twee avonden. Na afscheid van de eerste show, beginnen met schrijven, nog meer schrijven en nog meer schrijven, oude liedjes verzamelen en nieuwe dansjes verzinnen ontstond de nieuwe show. Dit keer niet alleen over persoonlijke dingen en over de leeftijdsfases waar wij in zitten, maar over verschillende generaties. Niet alleen de single, getrouwde en de moeder… maar ook de oma, vrouw in de overgang en de puber komen aan bod in onze nieuwe show… Van rappende oma’s tot zomerse liedjes… Het was zweten, lachen en soms ook een beetje huilen.

En wat gebeurt mij vlak voor de show…. nou dat zal ik je even vertellen. Ik denk dat God mij nieuwe inspiratie wilde geven voor de nieuwe show.. maar helaas alle liedjes waren al geschreven.. Anders hadden we een nieuw liedje met de titel: ‘Help ik heb mijn schoonmoeder aangereden…. of toch niet’…. (Tja hoe je dat op muziek lekker laat lopen weet ik nog niet precies)

Maar goed… ik zal er niet meer om heen draaien. En inmiddels kan ik er om lachen… maar toen heb ik heel hard gehuild… tranen met tuiten… Joel en ik waren bij mijn schoonouders. Joel op de motor en ik met de auto. Ik moest even wat spullen meenemen voor Joel en ik dacht eens even goed achteruit de oprijlaan op te rijden. Heftig geconcentreerd keek ik in mijn zij-spiegels (want dat heb ik immers geleerd) en dwars door het grind laat ik daar even een mooi potje achteruitrijden zien…. helemaal blij denk ik op het laatste moment… laat ik de auto nog even iets dichterbij zetten en zonder dat ik het door heb tik ik de motor van Joel aan. Ik begreep even niet wat er gebeurde maar aan het hoofd van mijn schoonvader zag ik wel dat ik iets raakte. Geschrokken kijk ik in mijn achteruitkijkspiegel en tot mijn schrik zie ik mijn schoonmoeder opstaan… ‘Oh nee, ik heb mijn schoonmoeder aangereden’. Op dat moment deed ik even een gebedje of ik misschien op een bijzondere manier kon verdwijnen… maar helaas ik zat even later nog steeds in de auto. Er schoot van alles door mijn hoofd… ‘ik heb mijn schoonmoeder aangereden, ik kan me hier echt nooit meer vertonen’…. ‘de auto is vast total los’…. ‘Joels motor is helemaal stuk’….. in mijn stress krijg ik een enorme paniekaanval en stap huilend de auto uit. Ik ben even een stukje gaan lopen en ergens op een bankje op de Veluwe ben ik neer geploft. En elke keer als ik mijn ogen dichtdeed zag ik mijn schoonmoeder weer overeind krabbelen. Het was vreselijk. Na een poosje zag ik een bekende auto… Het was Joel.. Gelukkig de auto deed het nog… Hij vertelde me dat er echt een mini kras op de auto zat, de motor het nog deed en mijn schoonmoeder uit reflex de motor wilde tegenhouden. Want wat bleek… ik had niet mijn schoonmoeder aangereden… (gelukkig!) maar de motor van Joel… Wat een opluchting… maar wat schaamde ik me…

Heb je dat ook wel eens… dat je iets kleins veel groter maakt… dat je denkt dat de wereld vergaat en het eigenlijk allemaal wel meevalt… Waar zal het m dan in zitten… trots misschien? Nou bij mij wel een beetje.. ik heb namelijk net mijn rijbewijs en ik dacht dat doe ik wel even… en ook al was de schade minimaal.. ik merk dat ik toch een beetje ‘bang’ ben geworden in de auto. Ik had ergens wel vertrouwen in mijn kijkkunsten.. en nu blijk ik daar toch minder goed in te zijn dan ik dacht… Na mijn idee kan je dan verschillende dingen doen… je kan je angst de macht geven.. of naar de realiteit kijken en gewoon denken.. dat overkomt de beste… maar niet weer doen 😉

Maar goed.. nieuwe inspiratie dus… mensen vragen wel eens hoe we toch op al die liedjes komen. Ik zal eerlijk vertellen dat ik dat deze show best spannend vond. Inplaats van over onderwerpen schrijven die in mijn eigen leven spelen, heb ik ook liedjes mogen schrijven over dingen die nog niet spelen. Ik merkte dat ik dat best wel spannend vond. Wat nou als je zelf denkt dat je ontzettend grappig bent en dat totaal niet het geval is… nou dan kan je wel door de grond zakken… maar de reacties waren super lief en ook al ben ik nog maar 29… toch schijn ik best wat te weten over de overgang 😉

Morgen hebben we weer een show.. en wat hebben we er zin in! Ik denk dat ik namens ons allemaal spreek als ik zeg dat we het een hele leuke show vinden om te spelen. We doen allemaal lekker veel en we krijgen er enorm veel energie van. Dus ben je nog niet geweest… kom zeker lekker kijken. Morgen 19 mei zijn we in Assen, en op zaterdag 3 juni geven een concert op Opwekking. In het nieuwe seizoen gaan we deze show hopelijk nog veel vaker spelen.. en ondertussen denken we ook na over de kerstshow… misschien past het daar wel in… het liedje: ‘Help ik heb mijn schoonmoeder aangereden…. of toch niet’.

 

 

Van opgebrand naar de rollatordans

17039291_1821886348073265_4327732286544911624_o

Gisteren was het zo ver… de allerlaatste ‘eerste’ Op en Top vrouw show… geen paniek hoor, we zijn al druk bezig met een nieuwe show… maar de show waar we vorig jaar april mee zijn begonnen is afgelopen… Na 18 shows en meerdere kleinere optredens is het tijd voor iets nieuws….Gisteren hebben we de show mogen afsluiten met een uitverkochte zaal. Het was meer dan  te gek… en wat nu…

Tijdens het laatste blokje zaten Christien en ik achter het scherm terwijl Gezina de sterren van de hemel zong. En opeens drong het tot me door… dat was de laatste keer dat ik het nummer opgebrand zong. Ik weet nog goed dat ik dat nummer schreef en voor het eerst bij mijn ouders achter de piano speelde. Mijn moeder had de tranen in haar ogen. Toen pas zag ik wat de burn out met mijn ouders gedaan had… hoeveel zorgen en verdriet het met zich mee had gebracht….. ik werd er zelf ook emotioneel van. Het ging al veel beter met mij, maar helemaal mezelf was ik nog niet. De energieke, gekke Barbara was er nog niet… Terwijl ik daar met Christien op de grond zat werd ik overspoeld door een gevoel van dankbaarheid. Wat gaat het weer goed met me en wat heeft Op en Top vrouw mij veel gegeven. Veel meer dan alleen maar een podium waar ik mag zingen. Op en Top vrouw heeft me twee hele lieve vriendinnen gegeven, een prachtige doelgroep die ik mag dienen, inspiratie om liedjes te schrijven, een plek om te groeien in mijn gave en talenten en een veilige plek om mezelf te zijn. Al deze dingen hebben bijgedragen aan mijn herstel. En na 2 jaar ziek zijn en 1,5 jaar vallen en opstaan in het ‘gewone’ leven, kan ik zeggen: het is voorbij! Geen burn out meer. Ik ben gezond!

Naast dat het de laatste keer was dat ik dat liedje zong, was het ook een afsluiting van een bewogen tijd van 3,5 jaar lang. Ondanks dat het niet altijd leuk was, heb ik nieuwe dromen mogen ontvangen en ben ik meer op mijn plek dan ooit. Ik geniet van het leven… en die energieke, gekke Barbara…. she is back!

En nu? Deze show is tot een spetterend einde gekomen! Maar het stopt hier absoluut niet. De eerste boekingen zijn al binnen… want… er komt een nieuwe show aan! Deze show gaan we lanceren rondom moederdag! Het schrijfproces is begonnen, de nieuwe jurkjes zijn binnen, de foto-shoot is geweest en de mannen zijn al aan het mopperen over de hoeveelheid props. Alles is dus goed en wel!

Afgelopen zaterdag heeft Jorn (man van Gezina) ontzettend emotioneel afscheid genomen van onze roze stoel die deel uit maakte van het vorige decor. Christien en ik moesten eigenlijk ontzettend lachen in de auto… want die stoel was toch ook werkelijk afzichtelijk… hahaha. Elke show zag je de mannen plannen smeden om de stoel ritueel te verbranden, per ongeluk te laten staan, of er met de kar over heen te rijden… het ene plan was nog erger dan de ander… maar gisteren…. is de stoel verkocht! En Jorn heeft de hele avond met een grijns op zijn gezicht gelopen!! Totdat ik hem er aan herinnerde dat we voor de volgende shows drie rollators gaan gebruiken!!! moehahahaha!

Ja het is wat…. stel je voor… herstelt van de burn out.. breek je je been door de rollatordans… Ehm…. ik zal voorzichtig doen. Binnenkort hebben we onze ‘pimp je rollator’ moment… dat wordt vast hilarisch. Ik denk dat wij zelf de meeste lol hebben om alles wat we verzinnen… hopelijk gaan jullie het net zo hilarisch vinden. Ik mag natuurlijk nog niet te veel verklappen… maar ik kan wel alvast de eerste vier data verklappen:

  • 12 mei
  • 13 mei
  • 14 mei (middagvoorstelling)
  • 19 mei

Meer over de komende show komt eind deze week! Lieve dames (en heren) geniet van de komende week en tot snel!

liefs Barbara